Nomadzi Kultury - Jacek i Alicja Hałas

Jacek i Alicja Hałas są nomadami.
Jak ich pradziadowie przemierzają wzdłuż i wszerz Europę.

Rodzinny duet wytrawnych artystów, od wielu lat badający tradycyjne, archaiczne formy tańca, muzyki i rzemiosła.

Artyści zapraszają do swojej Jurty - tradycyjnego namiotu o idealnej akustyce, który jest w stanie pomieścić jednocześnie 100 osób i dodatkowo zgromadzić kolejne 100 wokół.

Kapela Hałasów tworzy przekaz żywiołowy, interaktywny i atrakcyjny dla współczesnego odbiorcy.

Artyści wykorzystują unikalne instrumentarium:
Jacek Hałas - śpiew, lira korbowa, akordeon, flety pasterskie, drumla, taniec
Alicja Hałas - ludowe instrumenty perkusyjne - bęben radomski, mołdawski, gordon.

Członkowie najciekawszych formacji folkowych w Polsce (Bractwo Ubogich, Muzykanci, Ket Jo Barat, Kwartet Wiejski), współtwórcy międzynarodowych projektów artystycznych ( Tikkun, Schola Węgajty, Dom Tańca) oraz teatralnych (z Teatrami: Cinema, Strefa Ciszy, Wegajty).
Jacek Hałas realizuje również własne projekty plastyczne (the Book), komponuje dla teatru (Stacja Szamocin, Teatr Cinema, óteatr), praktykuje world music (pianista zespołu Lautari 2003-2006).

CD
1999 - "Muzykanci"? (Muzykanci, Folk fonogram 1999)
2002 - "Gore Gwiazda - kolędy domowe"? (Muzykanci)
2003 - "A no onej górze - ballady ludowe"? (Muzykanci)
2003 - "Hradistan a Muzykanci"? (CD wydane przez festiwal Folkowe Prazdniny, Namest nad Olslavou, Czechy)
2005 - "Sounds & Shadows"? (Transkapela, Folk fonogram 2005, Jacek Hałas - bęben)
2006 - "the Best of Polish Smooth Etno, Jazz, Folk"? (Lautari na płycie wydanej przez Polonia Records, Jacek Hałas - fortepian)
2007 - "Zegar bije - Starodawne pieśni o marnościach tego świata, o śmierci i wędrowaniu dusz, ku przestrodze, zadumie i pokrzepieniu wyśpiewane"? (Jacek Hałas - płyta solowa)

JURTA
namiot o prostej, drewnianej więźbie, na planie koła 9-metrowej średnicy, zwieńczony stożkowym, samonośnym dachem. Pokryty wodoszczelną materią oraz najprzedniejszej jakości tkaninami o delikatnym splocie i pięknych wzorach, przywiezionymi ze wschodnich krain pachnących czosnkiem, cebulą i palinką. Jednorazowo możemy pomieścić w nim ok.100 osób, a szkieletowa konstrukcja ściany bocznej daje możliwość biernego uczestnictwa w imprezie dodatkowym 100 osobom. Konstrukcja i system stawiania obiektu wzorowany jest na tradycyjnych domostwach ludów wędrownych, których ślady można spotkać jeszcze we wschodniej Polsce - karpackich Wołochów, krymskich Tatarów czy Kazachów. Wszystkie prawa akustyki działające w przestrzeni walca przykrytego stożkiem zdają się sprzyjać idei powrotu do archaicznej formy grania, śpiewania i słuchania bez pośrednictwa elektryczności. Muzyk stojący na środku jurty - grając nawet na bardzo cichym instrumencie - jest świetnie słyszalny przez licznie zgromadzoną publiczność i tancerzy pląsających wokół, a dźwięk rozchodzi się równomiernie po całej jurcie. Najcichsze słowo wytrawnego bajarza dociera do każdego ucha.